از تشنگی محض ...

خودت را به من بنوشان !

همچون همیشه؛ شیرین و گوارا ؛

سیال و جوشان ، این ذات نرم و ملایم و خنک آب را ماننده شو ! مرا سیراب کن !

به تو گفته ام بارها : هرگز گرسنه ی تو نیستم! مست توام! تشنه ی توام ! فقط مرا سیرابم کن ! فقط تشنه ی توام !

مثل آن شب ، که مرداد به نیمه می رسید :

بی خبر بیا!

سینه ات را بگشا ! و گیسوانت را بر من بیاویز !

در چشمهای من خیره شو! و با نگاهت این چنین فریاد کن:

ای تشنه ! مرا بنوش ! مرا بنوش !

از این جای این دنیا ......